mércores, 19 de abril de 2017

OITAVA DE PASCUA

MÉRCORES DA OITAVA DE PASCUA

2017




Unha frase do evanxeo: 

«Que parvos e lentos sodes para crer todo o que anunciaron os profetas! E logo non cumpría que o Cristo padecese todo isto, antes de entrar na súa gloria? [...] Non ardía o noso corazón, cando nos falaba polo camiño, interpretándonos as Escrituras?»

Reflexión:

Así como aos discípulos de Emaús, Xesús tamén se presenta próximo a nós, camiña ao noso lado, ten interese pola nosa historia, por aquilo que ao longo do camiño falamos, especialmente as desilusións da vida, as decepcións que temos..., e tamén nos pregunta: De que vides falando polo camiño? A súa pregunta diríxese a cada un de nós hoxe.

Cando a súa palabra chega ao noso corazón, na profundidade do noso ser, é capaz de facela arder no noso peito. Aínda que poidan existir circunstancias que impiden o seu recoñecemento, sabemos que a súa presenza fálanos e déixanos inquietos.  Como aos discípulos de Emaús, presentámoslle os feitos, os detalles da nosa existencia, El preséntase como Cristo; ensínanos a mirar o sufrimento e a dor con outros ollos, non con teorías, senón como alguén que viviu estas realidades na súa propia carne. Por iso é capaz de ensinarnos o valor salvífico da súa entrega por amor, do sufrimento por amor. Cando parece que o noso destino nos separara, que todo terminará nun intre agradable de conversa, El desexa permanecer connosco, participar da nosa intimidade, do compartir o pan, pero déixanos libres para convidalo ou non. Se o convidamos, sentará á mesa, compartirá do seu propio pan, e presentarase como o Señor resucitado.

Actitude:

DEIXAR:  Que a alegría da Resurrección nos transforme.

Canción:

Ningún comentario:

Publicar un comentario